Om de zoveel tijd gaat het kriebbelen in je buik. Je bent je werk zat en het is tijd voor iets nieuws. Dan moet je wel eerst gaan solliciteren. Erg spannend al zeg ik het zelf. De afgelopen weken ben ik op verschillende plaatsen geweest om een baan te zoeken.
Het is erg leuk om te zien hoe het overal gaat. Al snel voel je of je echt iets leuk vindt of het eigenlijk niet ziet zitten. Daar heb je helemaal geen gesprek voor nodig, omdat je nou eenmaal een afspraak hebt ga je er dan toch maar mee door. Wie weet leer je er nog wat van!
Natuurlijk ben je niet helemaal van steen en niet helemaal gesloten dus je bespreekt met je huidige collega’s wat je aan het doen bent. Wat blijkt dan? Dat er nog veel meer bezig zijn met een ontsnappingspoging. Hoe kan dat dan? Zijn de kinderen vervelend? Zijn de collega’s vervelend? Of is het toch iets anders.
In de wandelgangen wordt het verwoord als: niet meer kunnen vechten tegen windmolens. Haal daar maar je conclusie uit. Ik vind het wel erg toevallig dat meer van mijn collega’s zich zo voelen. Zou het dan nog te redden zijn? Of kan de directie van mijn school maar gewoon het opgeven en allemaal laten gebeuren. Het zijn van die vragen die door je heen spoken. Zal ik het dan toch maar vertellen waar ik mee bezig ben..
Nou ja, de Mytylschool De Brug zit in je hart, zelfs als je het niet meer wilt.
Ondanks dat ben ik bezig met zoeken naar iets anders.
Ik weet nu al dat ik de leerlingen ontzettend ga missen. Ik wacht rustig af of ik iets nieuws en iets leuks kan vinden om mijn hart mee te vullen. We zullen zien tijd zal het vertellen.
Omdat verandering altijd in meerfout komt ben ik ook hard bezig met het zoeken van en nieuw huis. In oktober/ november moet ik mijn huis uit zijn omdat het gesloopt wordt. Dus ik ben aan het zoeken. Helaas sta ik nog op de lijst als nummer 80 ongeveer dus geduld..
Ook hierover hou ik jullie op de hoogte!
