Lang, lang geleden toen ik nog een klein meisje was sliep ik altijd met mijn beer in bed.
Ik was de trotse eigenaar van heel veel (en dan nog iets meer dan dat wat je nu in je hoofd heb) knuffels.
Ze stonden overal in mijn kamer, op mijn bed, op mijn kasten, op de stoel, op het bureau OVERAL. Ze kregen regelmatig een nieuw plekje om op te zitten.
Ik praatte tegen ze, ze waren mijn vriendjes, en als ik sliep dan kwamen ze tot leven om op mijn te passen tegen de enge monsters in de nacht. Als ik op school was speelde ze samen, het was net als toy story..
In mijn kleine een persoon meisjes bed woonde mijn beertje. Beertje Pipeloentje, vandaag de dag moet je goede fantasie hebben om er een beer in te zien. Hij is letterlijk dood geknuffeld. Mijn moeder heeft met haar magische tovernaald een nieuw berenvelletje omheen gedaan, en nog een. Beer ging overal mee naartoe. Het arme beest werd vaak aan zijn voet gedragen, en in een knuffel bui als een baby’tje in mijn armen. In bed lag ik er met mijn hoofd bovenop, zijn voeten aan de kant van mijn gezicht, daar knuffelde ik mee. Als ik me omdraaide moest hij ook omdraaien anders zaten zijn voeten aan de verkeerde kant.
Ik kon wakker schrikken als ik mijn beer niet om me heen voelde, als hij weer eens van het bed gevallen was. Ik was direct wakker om hem te pakken! De paniek sloeg pas echt toe als hij onder het bed was verdwenen, want dan kon ik hem niet vinden voor ik mijn bril ophad.. Vroeger kon ik gek worden van verdriet als ik moest gaan slapen en Pipeloentje was er niet, nu nog staat hij altijd in de buurt van mijn bed.
Pipeloentje had ook altijd een T-shirt aan omdat hij zo groot was om te wassen (meer compact om te drogen was het grote probleem). Vandaag heeft hij natuurlijk ook een T-shirt aan. Gemaakt door.. Mijn moeder, het is een groen shirt, kleurt goed bij zijn bruin en met gekleurde letters zijn naam.
Ook had ik een klein hondje, dat woonde in het buideltje van mijn beer die mijn moeder er op had genaaid. Hij paste perfect in mijn hand als ik aan het duimen was en kon er zo lekker mee knuffelen. Hij is nu zo breekbaar dat hij in een vitrine kast staat, daar staan je schatten..
Later is er ook nog een klein beertje bij gekomen, die had niet echt een functie, behalve schattig te zijn.
Als het vroeger slecht weer was dan kwamen al mijn knuffels (en nog wat meer) bij mij onder de dekens of op het bed. Dat was niet voor mij, ik was niet bang, zij waren bang en ik moest nu een keer op ze passen.
Ik klom uit mijn bed en haalde alle schatjes van de planken, de kasten, de stoel, het bureau ALLEMAAL! Het ware grote en kleintjes en allemaal moesten ze onder de dekens het liefst, want dan hoefde ze het ook niet te zien, ik paste niet meer in bed, maar ik was niet bang.
Al mijn knuffels zijn wat minder geworden, ze staan niet meer overal, maar zijn nog wel veel aanwezig. Ze zijn grappig, schattig, leuke herinneringen en ze passen op me als ik slaap! Nee, er zijn een hoop knuffels verdwenen..
Ze hoeven ook niet meer in bed als het slecht weer is, maar mijn nieuwe knuffels wel.
Gezellig met Zoey mijn bange Jack Russel en Falkor mijn stoere rooie kater, knuffelen op bed!!
Ondertussen lig ik te genieten van het gekletter tegen het dak. Morgen gaan ze weer naar hun eigen bed...
