Nieuwe dingen, altijd moeilijk om te accepteren. Wat was er mis met het oude?
Vroeger zaten we in de metro met zijn alle, en dan kon je staren naar die jongen twee bankjes verder op. Helaas zitten we tegenwoordig met een spits of een metro voor onze neus en kunnen we absoluut niet zien wie er twee bankjes verderop zit. Het kan best een ontsnapte gorilla zijn. Je weet het gewoon niet! Maar hij heeft wel leuke schoenen…
Vroeger had je geen idee hoe laat de metro kwam en stond je te wachten. Soms 2 minuten, soms 10 en als je pech had stond je met je goede gedrag gewoon voor l*l tot een medewerker van de RET de tijd vond om je te vertellen dat de metro’s vastgevroren zaten, jij ondertussen ook….
Nu kan je zien dat je nog een half uur moet wachten en als je geluk hebt krijg je ook nog te zien dat er een vertraging is door een ongeluk of stroomstoring. Je hebt pas echt geluk als er om de anderhalve minuut wordt omgeroepen dat het hun spijt voor het ongemak. Het spijt jou ook dat het geluid zo hard uit de boxen komt dat je de aankomende ongelukken en stroomstoringen niets meer kan horen.
Vroeger was het bijzonder als je met je walkman in de metro zat, tegenwoordig heeft iedereen een mp3-4-5 met 20megapixels en giziljoen gigabite en nog ruimte voor andere hele belangrijke dingen die je er op wilt zetten..
Sommige mensen zitten rustig te genieten van wat ze ook horen, andere kijken alsof ze dood zijn terwijl de muziek zo hard staat dat het nog over het geluid van de dame die doorroept dat het haar spijt dat er weer een stroomstoring is… Helaas is het nooit muziek van jou muziek smaak, anders kan je nog gratis mee genieten!
Vroeger kon je de deuren dicht doen, dat was grote lol als je uitstapte en op het openknopje drukte en gelijk op het dichtknopje als jij buiten stond. Tegenwoordig gaan de deuren automatisch dicht, maar die blijven natuurlijk rustig een half uur openstaan bij een stroomstoring en als het -5 aan het vriezen is, wat natuurlijk heel bijzonder is in Nederland maar als je in een koude metro zit midden in de tocht niet mee wilt maken. Helaas je moet het dan mee maken…
Vroeger kwam je uit de bus en kon je de trappen omhoog rennen naar de metro. Tegenwoordig moet je eerst een rij mensen die hun ov-chipkaart opladen ontwijken, overheenspringen, aso- opzij duwen. Daarna krijg je nog de enthousiasme dames die een krant in je snufferd duwen en je nog achterna lopen als je niet gelijk reageert. De zin; ‘nee, bedankt’ snappen ze helaas niet, en worden ze een beetje boos als je de krant niet gewoon aanpakt die ze je aanbieden. Als je eindelijk zonder dood te vallen bij de blikken van deze dames hebt overleeft… heb je nog de nieuwe poortjes.
De poortjes zijn door menig eikel al kapot getrapt, andere staan op rood zodat al die duizenden mensen door 1 poortje moeten. Als je echt geluk heb zit een oude oma voor je die niet snapt hoe het werkt en nerveus met haar strippenkaart het poortje open probeert te maken.
Ondertussen heb je al vanaf het aankomen bij het metro station gezien dat je nog maar twee minuten hebt om de metro te halen.
Je hebt al 30 seconden verspilt aan de mensen die hun ov staan op te laden.
Ruim 50 seconden aan die enge dames met hun krantjes en je ziet nu de poortjes en de hele hoge trap voor je en je hebt nog maar… 40 seconden, hoe krijg je dat bejaarde dametje opzij zodat jij je een hartaanval kan rennen??
Niet! Vroeger kon je nog om haar heen springen, tegenwoordig zitten daar die achterlijke poortjes. Dus doordat je heel hard je mpdingens aan hebt en niets kan horen (dus ook niet jezelf) gooi je er weer eens er uit; ‘tyfus poortjes!!’
Uiteindelijk schrikt de bejaarde vrouw zo erg voor je dat ze een stap opzij doet en jij als een gek naar boven kan rennen om daar er achter te komen dat er een vertraging is en de dame die dat normaal omroept met keelpijn thuis zit en je ouderwets staat te wachten op iets dat niet komt..
Ondanks dit alles zitten er natuurlijk wel goede punten aan het nieuwe. Zodra ik ze weet laat ik jullie het ook weten!
