Brielle, 19 augustus 1998
Van: Renè Willem Jansen
Aan: Tasnim Ridderhof
Onderwerp: ‘Lets talk about Tasnim’
De eerste keer dat ik Tasnim ontmoette, tijdens het sollicitatiegesprek,
zat er een schuter meisje met een brilletje tegenover mij
waarvan ik dacht: ‘Zo’n verlegen typje gaat het hier moeilijk krijgen’.
Bij toeval of op goed geluk is ‘ze’ toch maar aangenomen.
In den beginne was het ‘effe’ aftasten, Tasnim of Tasmien (lastige naam)
Voelde zich snel thuis op de Meeuw en kwam ‘los’.
Het schuchtere meisje ontpopte zich als een door de keet springende
en zingende Vierpolderse uitvoering van Pippi Lankous.
Pippi, zo noemde ik haar ook. Omdat ze mij vervolgens ‘clowntje’ ging
noemen liet ik dit bijnaampje maar vallen.
Zelden hebben we op de Meeuw een ‘vakantiekracht’ gehad waarvan ik
zo vaak gedacht heb ‘wat kriegen we noe dan’!
Voorbeelden van ‘special effects’ a la Tasnim:
In een gebloemd jurkje met daaronder een soort legerschoen met
Losse veters door de keet (keuken) springen.
Praten tegen een pitje in een bloempotje en daar ook verhaaltjes bij-
schrijven.
In de agenda onzinnige verhalen over een kabouter schrijven, (helaas
moest ik deze kabouter zelfmoord laten plegen).
Bij de afdeling ‘dump’ in de agenda niet gewoon gehaktbal zetten
maar ‘vieze vuile gore gehaktbal’.
Keiharde ‘kolere’ muziek in de keuken.
Publiekelijk komen mededelen dat de biefstukken groen en geel van
ellende zien.
Om een uur of twee ’s-nachts nog even naar huis toe lopen.
Een onbekende die dit alles zou lezen, kon weleens gaan denken:
wat mot je met zo’n meid, ontslaan die handel.
Niet als baas (een hond heeft een baas) maar als ‘Coördinator’
zou ‘ik’ dan zeggen: nou ze kon/kan nog werken ook, bracht/brengt
sfeer en was/ is gewoon een uniek persoontje,
‘get lost you little fucking bastard’ (dit laatste is dus tegen die
Onbekender persoon, maar dat begreep je al).
Nu je op korte termijn naar Australie gaat,
wordt het tijd om emotioneel te worden
en waar kan een mens beter zijn gevoelens kwijt dan in
een gedicht of beter ‘in a poem’.
Tasnim is going down under (zo heet het)
Hello Tasnim hello,
girlie met je gebloemde jurk en grote schoenen aan,
where the heaven do you kom vandaan?
Oh yes from Vierpolders on your rolling skates,
I had it kunnen weten reeds.
I saw you working in the snack.
René and a lot of other people,
yes even the kroketten went completely gek.
The frikandels wanted to commit suicide,
because you threw them in the oil to get fried.
The music you made in the kitchen was so bad for you oren,
Coördinator Renè wanted to jump from the Brielse toren.
But now puntje by paaltje koms,
and you are leaving for the land of Skippy,
we don’t say ‘jippie’.
We are going to feel sand an lonely,
I feel teardrops running down my eye,
sometimes its hard to say goodbye.
Always look on the bright side of life,
we have to miss you only for a year
and than we see you wel weer.
Goodbye Tasnim goodbye,
we are going to miss you and that is’nt a lie.
Renè Jansen
