Discriminatie

Vandaag zat ik te kijken naar Oprah ,je doet rare dingen op die koude regenachtige dagen dat je niet buiten kan spelen.
Ze had het over hoe het mode beeld kinderen beïnvloed.
Doordat ik aan het zappen was heb ik niet alles gezien. Wel begreep ik er uit dat veel donkere kinderen zich lelijk vinden omdat het mode beeld blank is.
Met alle dingentjes dat blanke mensen hebben, neus, ogen, oren enz. Dit geldt ook voor Aziaten, die blijken erg gefocust op de ogen te zijn, dat terwijl ik juist die mooie amandel vorm van hun mooi vind.
Het gras is altijd groener aan de andere kant.

Er was een moeder met haar zoon en haar hele leven voelt ze al dat mensen haar niet mooi vinden, terwijl ik keek en dacht; ‘wauw wat een mooie donkere vrouw!’ Het gevoel van niet mooi zijn gaf ze natuurlijk door aan haar zoon, daarvoor hoef je niet Oprah te zijn.
Oprah vertelde hoe ze als klein kind gediscrimineerd werd en buiten moest slapen terwijl de wat lichtere binnen mochten liggen. Terwijl ik dit allemaal aan hoorde begreep ik weer wat een wereld van verschil we zijn met Amerika.
Het kwam er op neer, om kort te zijn, dat in Amerika de donkere mensen er nog steeds niet bij horen.

Terug denkend aan mijn eigen jeugd dacht ik aan de kinderen bij mij op school, alle soorten en kleuren waren er te vinden. Kan me zelfs herinneren dat ik uitgescholden werd voor kaaskop, melk wit (ik had een ijzer tekort). Als kind doe je natuurlijk je best en scheld je terug. Wie er begonnen is weet ik eigenlijk niet meer, maar ik weet wel dat we ons gedroegen als kinderen. De ene werd uit gescholden voor zijn bril, de andere voor haar, haar. Natuurlijk werden ook kleuren aan de scheldpartijen toegevoegd, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat het echte discriminatie was. We waren vervelende kinderen.

Wel weet ik dat er vanuit de wereld een hoop gedaan wordt aan discriminatie en er een hele hoop herrie wordt gemaakt over discriminatie. Als ik dan Oprah haar verhalen hoor en die van haar publiek vindt ik het heel goed, maar kijkend naar ons land denk ik: ‘is het nu wel zo goed?’

Een tijd geleden werd ik benaderd door een donkere jongen in het uitgaansleven. Hij was flink aangeschoten en zijn houding tegenover mij stond me niet aan. Gelijk aan me zitten, doen alsof we elkaar al jaren konden. Gewoon te dichtbij, te opdringerig. Nadat ik hem afwees dat ik het niet op prijs stelde kreeg ik een hele hoop over me heen.
Ik moest hem niet omdat hij donker was, omdat ik een blanke blonde racist was. Ik zal het wel erg vinden dat Hilter de kans niet had gehad om ook alle donkere mensen af te slachten.
PARDON?

Bijna precies hetzelfde is me overkomen met een Marokkaanse jongen. Op straat werd er tegen me gesproken; ‘Psst, hey jij daar, blondje. HEY PSST! Jij daar!! Je weet heus wel dat ik jouw bedoel blondje.
Wat moet je me niet omdat ik Marokkaan ben? Hoer!!’
Wederom kreeg ik het PARDON? gevoel.

Het is ongelofelijk dat welke man dan ook denkt dat vrouwen hier op zouden reageren (vrouwen die dat wel doen… waar is je zelfrespect?)

Ik denk dat we zo bezig zijn met anti discriminatie dat de ‘gediscrimineerde’ de weg een beetje kwijt zijn. Natuurlijk mag ik niet iedereen over een kant gooien door deze twee incidenten, maar er komen wel een hele hoop vragen bij mij naar boven. Discrimineren wij in Nederland wel zo erg zoals het buitenland? In mijn omgeving merk ik er eigenlijk niets van.

Omdat ik al een tijd niet meer het domme blondje wil zijn met de grote borsten en blauwe ogen heb ik mijn haar bruin geverfd. Ik voel me er stukken beter bij dus mijn haar is al een tijd donker. Veel verder denk ik niet dat ik zou veranderen aan mijn uiterlijk, het is zo wel goed. Helaas is het voor veel kinderen en volwassenen niet zo makkelijk, de DOVE reclame is bij hen nog niet binnengekomen.

Mooi zijn zit van binnen.
Ben jij goed voor je medemens, voor de wereld, voor de dieren?
Wat kan er dan lelijk zijn aan je?
Een beter gevoel begint bij jezelf!